Ccgforum's Weblog

Just another WordPress.com weblog


Een reactie plaatsen

Vragen over de gevolgen van Oxytocine-gebruik 3:

Ik wil hier wat uitgebreider ingaan op de volgende vraag: Is er een manier om de effecten van weeënopwekkers bij mijn baby te herkennen? Wat zijn typische klachten? 

Het lichaam kent een aantal zogenaamde regelsystemen. Systemen die ervoor moeten zorgen dat we temidden van een voortdurend veranderende reeks aan stressfactoren een adequaat intern evenwicht kunnen bewaren. Stress dient hier wel breed gedefinieerd te worden. In de biologische betekenis van het woord is alles stress wat een verstoring aanbrengt binnen ons organisme en waar dus een reactie op moet worden gegeneerd. In die betekenis is zelfs het eten van een maaltijd een vorm van stress, wat alweer illustreert dat stress helemaal niet per definitie verkeerd is. Uiteindelijk gaat het eigenlijk ook helemaal niet om stress. Het gaat erom of er t.o.v. de stressdruk voldoende hoogwaardig herstel staat.

Ieder regelsysteem moet kunnen versnellen maar ook kunnen vertragen. Een auto heeft een gas maar zeker ook een rem nodig. Zo is dat ook met de mens. Er zijn processen die leiden tot toename van energie productie, tot meer activiteit etc. En is zijn processen die remmen, die ervoor zorgen dat we weer (echt) tot rust komen, herstellen en regenereren.

Oxytocine is een bijzonder stofje omdat het als hormoon maar óók als neurotransmitter dienst doet. Het is een stofje dat duidelijk aan de remmende en ontspannende kant staat. Voor een eenvoudige weergave van de opbouw van ons autonome zenuwstelsel, zie: ANS balans.pages.

Oxytocine is in die termen dan een typisch parasympatisch stofje.

Als eenvoudige kapstok kunt u het volgende beeld gebruiken. Het ultieme beeld wat je aan oxytocine activiteit kunt koppelen is dat van een drinkende baby aan de moederborst. Deze karakteristieke situatie geeft zowel bij de moeder als de baby een oxytocine boost. Maar ook de setting is veelzeggend. Het is een beeld dat geassocieerd kan worden met veiligheid, geborgenheid, intimiteit en samenzijn, genieten, ontspannen, voeding etc.

Kinderen met een verminderde oxytocine activiteit ontberen in meer of mindere mate deze uitingen. Dat wil zeggen dat er vaak sprake is van een gemis aan een basaal veiligheidsgevoel, wat zich weer kan uitten in een overdreven behoefte aan structuur, vaste ritmes en gewoontes en voorspelbaarheid van gebeurtenissen. Maar ook angsten (bang in donker bijv.) en andere uittingen hiervan kunnen voorkomen. Snel aangevallen of bekritiseerd voelen (bij oudere kinderen). Als compensatie van dat gevoel van onveiligheid, sterk defensief gedrag vertonen met de neiging tot vechten of moeite om agressie te controleren. Fascinatie voor speelgoedwapens of vechtspelen. Autistiform gedrag, moeite om relaties aan te gaan, erg op zichzelf, leven in een eigen wereldje, weinig echt contact etc.

Moeite met slapen, moeite met alleen zijn, een sterke behoefte aan knuffelen en aangeraakt of gestreeld worden of juist het tegendeel; afkeer van aanraking en knuffelen. Beide uitersten ben ik tegen gekomen. Moeite om zich te ontspannen, onrust en/of hyperactief gedrag. Bij baby’s vaak hoge spierspanning (ook tijdens de slaap), onrustig, slecht slapen, overdreven waakzaam, snel gewekt uit de slaap, veel huilen en alleen te troosten in de armen van moeder (of vader). Opvallend vaak is er juist een sterke hang naar moeder en enkele malen heb ik zelfs (bij jonge meisjes) een afweer richting vader gezien. Niet in slaap kunnen vallen als moeder er niet bij is. Allerlei spijsverteringsklachten. In het plaatje van het autonome zenuwstelsel kun je zien dat ook spijsvertering en uitscheiding onder de parasympaticus activiteit valt. Daarom zie je bij heel veel “oxytocine-kinderen” dat ze verteringsproblemen hebben in alle denkbare variaties.

U ziet wel er is een grote diversiteit aan mogelijke uittingen, o.a. afhankelijk van de leeftijd van het kind. Rode draad is wel altijd dat er onderliggend een gemis is aan rust, beleving van veiligheid en het vermogen om te ontspannen (slaap).


1 reactie

Mogelijkheid om het Webinar over de gevolgen van het gebruik van weeënopwekkers op de gezondheid van uw baby, terug te beluisteren.

Helaas is het nog niet gelukt om het complete video bestand beschikbaar te krijgen, maar via dit audio bestand kunnen zij die dat willen het webinar beluisteren.


Een reactie plaatsen

Merlijn (2)

Moeder:

Na het nemen van de Adenosine behandeling reageert hij als volgt:
Vrolijk, heeft hij een open houding, maakt hij makkelijk contact er verteld hij veel verhalen over wat hij heeft beleeft gedurende de dag, maakt hij makkelijk contact met anderen, komt ontspannen en zelfverzekerd over, is hij gemotiveerd en beter geconcentreerd op school, is hij emotioneel stabiel, komt hij fit en fris over en neemt hij zelf initiatief.

Na het nemen van Acetylcholine behandeling reageert hij als volgt:
Iets neerslachtiger en voelt hij zich snel ‘slachtoffer’, komt hij onzeker over en is hij ‘snel’ uit zijn doen. (huilen als iemand iets onaardigs tegen hem heeft gezegd op school, ook al is het al een jaar geleden) Hij is snel afgeleid in de klas en heeft moeite om mee te komen met de rest. Hij ging in de afgelopen week  huilend naar school na het krijgen van Acetylcholine. Voorheen reageerde hij beduidend beter op dit middel. (*1)

Na het nemen van Oxytocine behandeling reageert hij als volgt:
Vrolijk, nog wel snel afgeleid, maar gehoorzaam. Gemotiveerd, maar werkt traag en lijkt hij sneller vermoeid. Verder is hij op deze dagen aanhankelijker, zoekt gezelligheid en is knuffelig. Daarnaast zegt hij op deze dagen meer dan andere dagen hoeveel hij van ons houdt.

Hij heeft met regelmaat wel last van zijn maag. Naar zijn eigen zeggen heeft hij geen last meer van een vol hoofd en ook zijn hoofdpijnen lijken verdwenen te zijn. Merlijn zit over het algemeen graag op zijn kamertje om mine craft te spelen op zijn ‘zelf-gespaarde’ tablet. (een spelletje waar hij met verschillende materialen huizen, gebouwen en tuinen bouwt) Hij speelt wel eens buiten, maar over het algemeen is hij het meest op zijn kamer te vinden.

Wim

De achtergrond van de behandeling van Merlijn is dat ons gedrag in belangrijke mate mede afhankelijk is van het functioneren van onze hersenen en daarmee van de meest dynamische schakel: de neurotransmitters. Zoals elders in de weblog beschreven, is een optimale neurotransmitter (-en hormoon-) functie mede afhankelijk van de aanwezigheid van voldoende receptoren en vooral ook een juiste gevoeligheid van die receptoren. De behandeling van Merlijn is erop gericht om de verschillende neurotransmitters/hormonen die gelinkt lijken aan zijn gedrag c.q. functioneren, weer te optimaliseren. 

De keuze voor de verschillende te behandelen factoren, bij Merlijn respectievelijk Adenosine, Acetylcholine en Oxytocine wordt bepaald aan de hand van de probleembeschrijving en de bestaande kennis over de relatie van neurotransmitters/hormonen en gedrag. Hier worden uiteraard aannames gemaakt en de praktijk kan uitwijzen dat die aannames niet of niet helemaal juist zijn. Dan wordt aan de hand van de reactie op de behandeling het programma aangepast. Het is maatwerk en soms is er wat meer tijd nodig om de juiste aanpak te vinden. In de volgende blog meer over de betekenis van de respectievelijke componenten die bij Merlijn worden behandeld.

Wat er gebeurd bij Acetylcholine ((*1) is kernachtig. Als een aanvankelijk juist gekozen middel, in dit geval gericht op de Acetylcholine werking, niet langer nodig is ontstaat er een ‘verslechtering’ of een averechtse reactie. Doorgaans betekent dit dat de herstellende actie gestopt dient te worden omdat de functie reeds is hersteld.

 


Een reactie plaatsen

Neurotransmitters en Gezondheid

De komende tijd zal ik met regelmaat berichten over bijzondere ontwikkelingen in de praktijk. Ontwikkelingen die alles te maken hebben met neurotransmitters, signaalstofjes in het lichaam die zorgen voor overdracht van zenuwimpulsen. Deze ontwikkelingen hebben verstrekkende gevolgen voor de natuurlijke behandeling van alle mogelijk aandoeningen, waaronder ook tal van psychische en psychiatrische stoornissen.

Belangrijk is dat de werking van alle signaalstofjes in het lichaam altijd gebaseerd zijn op de hechting aan stofspecifieke receptoren. Serotonine, een neurotransmitter die voor velen wel bekend is vanwege de relatie met depressieve klachten, werkt alleen als het kan aanhechten aan serotonine-receptoren. Voorwaarde is dan dat deze receptoren een juiste gevoeligheid voor serotonine hebben. Een verminderd serotonine effect kan derhalve te maken hebben met ofwel en verminderde aanmaak van de stof zelf óf een verminderde gevoeligheid van de receptoren of een combinatie van beiden.

Een voor veel mensen algemeen bekend voorbeeld van een verminderde receptor gevoeligheid is Diabetes mellitus type II, ook wel ouderdomssuiker genoemd. Deze mensen produceren als regel voldoende insuline, vaak zelfs te veel, maar de insuline receptoren zijn verminderd gevoelig voor de lichaamseigen insuline waardoor het effect, i.c. de opname van glucose in cellen, verstoord is en er een te hoge concentratie aan bloedglucose ontstaat (=Diabetes).

Al eerder op deze blog schreef ik over de verstrekkend gevolgen die het gebruik van weeënopwekkers bij de bevalling kunnen hebben voor de baby. Hiervoor wordt een synthetische variant van het humane hormoon oxytocine gebruikt.

Volgens het baanbrekende werk van de Hongaarse onderzoeksgroep o.l.v. de inmiddels emeritus hoogleraar prof. György Csaba kan dit leiden tot een levenslange verminderde gevoeligheid van de oxytocine receptoren bij de baby. Concreet betekent dit dat dit kind (en later de volwassene) levenslang minder effect heeft van de eigen oxytocine productie. Met alle dramatische gevolgen van dien.

Lees maar eens het boek van Kerstin Unvas Moberg “De Oxytocine Factor“, dan realiseer je je hoe ingrijpend de consequenties zijn van een verminderd oxytocine effect.

En dit geldt zeker niet alleen voor oxytocine. Hierover in de komende blogs meer. In eerste instantie zal ik in een aantal blogs de belangrijkste neurotransmitters en hun rol binnen het menselijk organisme, summier bespreken.

-wordt vervolgd-