Ccgforum's Weblog

Just another WordPress.com weblog


Een reactie plaatsen

Wanneer is iemand ‘ziek’ of ‘gezond’?

De begrippen ‘gezond’ en ‘ziek’ worden opvallend vaak gebezigd als zouden het twee afzonderlijk en strikt te scheiden toestanden zijn. Net zoals ‘wit’ en ‘zwart’. Het is of het één of het ander. Deze manier van denken wordt gestimuleerd door het regulier medisch gebruik van de term ‘ziekte’. Daar is iemand pas ziek als er een klinische diagnose gesteld kan worden, als er waarneembare veranderingen in het lichaam zijn opgetreden als uiting van een ziekteproces. Zo kan het zijn dat mensen jaarlijks bij gespecialiseerde instituten onderzocht worden met o.a. bloedonderzoek en diverse scans. Wanneer er niets gevonden wordt krijgen deze mensen de geruststellende boodschap dat ze gezond zijn.

Deze benadering klopt niet. Er zijn tussen de meest gezonde toestand (‘wit’) en de meest zieke toestand (‘zwart’) een hele reeks grijstinten. De overgang van gezond naar ziek is geen plotselinge overgang maar een geleidelijke proces. In het volgende schema is dit weergegeven aan de hand van de visie van prof. A. Antonovsky: Ease-Disease model.

Wanneer u zich in het schema meer naar links beweegt wordt u steeds meer gezond en vice versa. De meeste mensen vertonen al allerlei signalen die om allerlei redenen wordt genegeerd of verklaard uit de omstandigheden (‘het is erg druk’, ‘ik word ook ouder’ etc.). Signalen die aangeven dat we geleidelijk aan opschuiven naar rechts, in de richting van meer ziek, terwijl we dat misschien helemaal nog niet zijn. Zo is bij de meeste mensen ‘vermoeidheid’ geen indicatie dat ze ook daadwerkelijk ziek zijn, het is evenwel een zekere indicatie dat u zich naar rechts aan het bewegen bent. Er zijn dus tendenzen in de richting van ziek. Zolang deze tendenzen nog niet hebben geleid tot structurele ziekteprocessen zijn de doorgaans nog redelijk eenvoudig om te buigen in de richting van ‘meer gezond’. Dat betekent dat het behandelen van ziekten per definitie niet gericht moet zijn op het alleen maar onderdrukken van symptomen. Want dan gaat het onderliggende proces gewoon door maar u wordt er niet meer over geïnformeerd, en dat is bepaald riskant. Ook dient een behandeling niet te stoppen als de symptomen verdwenen zijn, er zal een verdere begeleiding dienen te volgen in de richting van ‘steeds gezonder’.

De door CCG gehanteerde haaranalyse is een uitstekende en betrouwbare test om dit soort tendenzen waar te nemen ook lang voordat iemand ziek is. Dat maakt zinvolle interventie mogelijk en dit heeft zowel preventieve als gezondheid bevorderende effecten.


Een reactie plaatsen

Tekort aan Magnesium vermindert de effectiviteit van Vitamine D in ziektepreventie

Dat vitamine D erg belangrijk is voor de preventie van talk van moderne beschavingsziekten is inmiddels geen geheim meer. Minder bekend is dat Magnesium essentieel is voor vitamine D activiteit:

  1. Magnesium is essentieel voor de stofwisseling van Vitamine D
  2. Magnesium beïnvloed het gebruik van vitamine D in het lichaam door activatie van enzymactiviteit in de lichaamscellen
  3. Enzymen zijn eiwitmoleculen die iedere biochemische reactie in het lichaam sturen. Alle enzymen die betrokken zijn bij de stofwisseling van Vitamine D bevatten magnesium.
  4. Magnesium speelt mogelijk een rol in het effect van vitamine D op het immuunsysteem.

De meeste Nederlanders komen niet aan hun dagelijkse behoefte aan magnesium. Effectieve suppletie van vitamine D kan pas optimaal plaats vinden als er tevens gekeken wordt naar de behoefte aan andere vitamines en mineralen en met name magnesium. Dit pleit weer voor het individueel bepalen van de mineralenstatus met behulp van een betrouwbare test. Een speciale haaranalyse is daar tot dusver de beste test voor gebleken.


2 reacties

Zoutgebruik en sterftekans (volledige tekst ‘ingezonden’ ND 08-02-2010)

Terecht brengt dr. Dorhout Mees de kwalijke gevolgen van zoutgebruik op de gezondheid van de mens onder de aandacht. De Finse studie die wordt aangehaald spreekt voor zich. Ik wil er twee dingen over opmerken.

De eerste betreft de verwachting die wordt uitgesproken dat er na genoemde publicatie in The New England Journal of Medicine mogelijk actie ondernomen wordt ten einde de sterfte als gevolg van hart- en vaatziektes te verminderen. Ik denk dat dit een te optimistische verwachting is. Er zijn tal van voorbeelden van redelijk eenvoudige inspanningen waarmee onder aanvoering van de overheid forse preventie van ziekte en sterfte daardoor, zou kunnen worden gerealiseerd en wat toch niet gebeurd. Neem bijvoorbeeld Vitamine D. Binnen de medische wetenschap het meest vruchtbare onderzoeksgebied van de laatste 3-4 jaar gelet op het aantal publicaties over deze stof. Hoewel de wetenschap anno 2010 wetenschappelijk onderbouwd pleit voor een bloedspiegel van 200 nmol/L hanteren artsenlaboratia in Nederland nog steeds de achterhaalde referenties van 30-100 nmol/L. De preventieve consequenties van het optimaliseren van de Vitamine D status bij Nederlanders zou een bewezen immense daling geven van sterfgevallen als gevolg van moderne beschavingsziektes. Uitstekend en uitvoerig gedocumenteerd en er gebeurd niets mee.

Het tweede betreft het zout zelf. In wezen zit het probleem niet zozeer in de hoeveelheid zoutconsumptie maar in de soort zout die massaal wordt geconsumeerd. Als we spreken over zout hebben we het doorgaans alleen over het zogenaamde keukenzout, geraffineerd zout dat hoofdzakelijk uit Natriumchloride bestaat. Raffinage betekent zuiveren. Bij iedere voedingsmiddel dat geraffineerd wordt treedt verarming op t.o.v. de natuurlijke variant. En deze onnatuurlijke industriële variant kent vrijwel altijd ongewenste gezondheidseffecten. Zo ook met zout. Geraffineerd zout komt in de natuur niet voor. Waar zout wordt gewonnen bestaat dat altijd uit een wisselende variatie aan mineralen.

Zelf gebruiken we ongeraffineerd zeezout uit Hawaï dat zelfs meer dan 80 verschillende mineralezouten bevat. Afgezien van de smaak, want een beetje culinair liefhebber weet dat de smaak van ongeraffineerd zeezout vele malen aangenamer is dan die van geraffineerd keukenzout, blijkt zeezout veelal een effect op het menselijk lichaam te hebben die tegengesteld is aan het effect van geraffineerd keukenzout. Ik ken mensen met hoge bloeddruk waar de bloeddruk daalde na over te zijn gestapt op het genoemde ongeraffineerde zout. Ook is vandaag de dag de behoefte aan een goede mineralenbalans groot en zeezout zou daar een nuttige rol in kunnen vervullen. Tal van behandelingen van chronische ziekten verlopen gemakkelijker als mensen ongeraffineerd zeezout zouden gebruiken in plaats van het geraffineerde keukenzout.

In die zin is de conclusie van de Finse studie niet helemaal juist te noemen. Eigenlijk zou de studie moeten worden uitgevoerd met 4 populaties mensen, één die een gemiddelde hoeveelheid keukenzout gebruikt, één die zeer matig keukenzout gebruikt, één die een gemiddelde hoeveelheid hoogwaardig en ongeraffineerd zeezout gebruikt en één die een zeer matige hoeveelheid van dat zout gebruikt.

Misschien zou het goed zijn dat de machtspositie van de voedingsmiddelen industrie, dus ook de zout-industrie, eens op de korrel wordt genomen.